Adımlar
 

Bu serim üzerine sorular geldikçe, ayakları neden kadraja aldığımı yeniden düşündüm. Çekerken farkına varmadığım bazı şeyleri fark etmemi sağlayan bir seri oldu. İnsanları aslında hiçbir zaman tam anlamıyla tanıyamadığımızı; onları zihnimizde birer şablona yerleştirip, beklentilerimize uymadıklarında hayal kırıklığına uğradığımız gerçeğiyle yüzleştim.

​

​

Bu yüzden kadrajımı bilinçli bir eksiklikte bıraktım. Belki de eksik olanı, kendi hayalimle tamamlayarak kendimi korudum. Yüzleri görünmeyen insanlar… Bir yerlere yetişen, bir an durup kalan; içlerinde sayısız hikâye taşıyan… Mutlulukları, hüzünleri, yarım kalmış hayalleri, sessiz çabaları, vazgeçişleri ve yeniden başlayışları olan insanlar…

​

​

Adımlarını görüyoruz yalnızca. Ve belki de en çok, gerisini hayal ettiğimizde tanıyoruz onları.